Geneza powstania polskich winnic

Po odzyskaniu niepodległości, zaczęły w Polsce odradzać się również winnice. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej, nasadzono kilkaset hektarów winorośli. Najwięcej plantacji było w zachodniej Wielkopolsce i w okolicach Warki nad Policą.

Zarys historyczny polskich winnic

atrakcyjne polskie winniceWinorośle były uprawiane w naszym kraju przed wiekami, a dokładnie już od XII wieku. Świadczą o tym liczne zapiski klasztorne. To bowiem zakonnicy sprowadzili pierwsze sadzonki i zajmowali się uprawą. Są również badania archeologiczne które wykazują, że w okolicach Krakowa, winorośl rosła już w IX wieku, a to dzięki temu, że ziemie te należały wówczas do państwa Wielkich Moraw. Inne stare dokumenty świadczą, że atrakcyjne polskie winnice były również w Zagościu nad Notecią. Wówczas to książę Sandomierski sprowadził na tereny Polskie, zakon joanitów i nadał mu winnicę. Również w Trzebnicy na Dolnym Śląsku istniały winnice, tam produkcją wina zajmowali się zakonnicy z klasztoru cystersek. Winnice pokrywały również wzgórza w okolicach Torunia, Chełmna, Grudziądza, Poznania oraz w Czarnkowie. Jak podają kroniki, znaczna część mieszkańców Zielonej Góry i okolic utrzymywała się właśnie z uprawy winorośli i wytwarzania wina, które później stało się także środkiem płatniczym i towarem wymiennym. W pierwszej połowie XII wieku, powstały również miejscowości o takich nazwach jak: Winnica, Winiary, Winna Góra lub Winnik. Świadczy to o tym, jak ważną gałęzią rolnictwa była uprawa winorośli. O naszych winnicach pisał również, słynny arabski podróżnik Alidri, zachwalając uprawy i smak polskiego wina.

Przez kolejne stulecia odnotowano prawdziwy rozkwit winiarstwa na terenach polskich, zachowały się również informacje o rekordowych zbiorach, jak w 1484 roku, kiedy urodzaj był tak wielki, że za jedno jajko płacono prawie 70 litrami wina.