Opancerzenie średniowiecznego rycerza

Rekonstruktorzy odtwarzający późne średniowiecze mają bardzo duży wybór wyposażenia bojowego, a zwłaszcza elementów zbroi. Przez kilka stuleci średniowiecza używano bowiem najróżniejszych odmian opancerzenia, zarówno dość prostego jak i zdecydowanie skomplikowanego. Oczywiście, wybór zbroi uwarunkowany jest przede wszystkim majętnością postaci.

Średniowieczne zbroje dla rycerzy i zbrojnych

zbroje historyczneNajbardziej rozpowszechnionymi i uniwersalnymi zbrojami są oczywiście kolczugi. Są to zbroje zbudowane z metalowych kółek, połączonych ze sobą i zabezpieczonych nitami. Takie zbroje obecne były jeszcze w czasach antycznych, i funkcjonowały przez setki lat w niemal niezmienionym stanie. Zamożniejsi i wyżej postawieni rycerze wyposażają się natomiast w zbroje płytowe. Są to najbardziej rozpoznawalne zbroje historyczne, choć różnią się w zależności od pochodzenia czy okresu występowania. Płytowe zbroje są noszone zarówno w formie napierśnika czy kirysu, osłaniającego wyłącznie tors, jak i pełnej zbroi. Płytowe zbroje mogą być również uzupełniane kolczugami, a obowiązkową ich częścią jest przeszywanica, noszona tuż pod płytami głównej zbroi. Bojowe zbroje płytowe są bardzo łatwe do odróżnienia od paradnych pancerzy, gdyż nie posiadają żadnych łatwych do uszkodzenia zdobień czy misternego wykończenia. Mogą być natomiast uzupełniane pancernymi obojczykami czy kołnierzami, chroniącymi szyję i podbródek, oraz osłonami ramion i nóg. Brygadyny oraz pancerze folgowe są natomiast wybierane przez mniej zamożne rycerstwo i ciężkozbrojnych żołnierzy piechoty.

Są one połączeniem przeszywanicy i pancerza płytkowego, gdyż po warstwami materiału znajdują się stalowe, lub czasem skórzane, płyty, osłaniające przed ciosami. Nie są one tak ciężkie jak zbroje płytowe, i zapewniają równie dobrą ochronę co pancerze kolcze.